21-09-12

Omfloerst racisme

 De Standaard – rubriek ‘Erop en D’erover’ - 30 april 2008

Maken de vakbonden zich schuldig aan een subtiele vorm van racisme?


 

De week waarin het groene Rerum Novarum en het rode 1 mei-feest samenvallen, is het moment om een waarschuwing te laten weerklinken, want het vakbondsdiscours lijkt niet vrij van onderhuids racisme. Onze syndicaten zitten lekker in het systeem gebeiteld. Liberale kringen willen vakbondsprivileges graag hekelen. Het blijft inderdaad vreemd dat belangrijke maatschappelijke medespelers juridisch niet eens bestaan. Opmerkelijk ook de ideologische spreidstand van syndicaten die beducht zijn voor privatiseringen en de ontmanteling van overheidsdiensten, maar er geen graten in zien dat werkloosheidsuitkeringen worden uitbetaald via private instellingen (met name zijzelf).

Toch verliezen liberale vakbondscritici graag het totaalplaatje uit het oog. Na de Tweede Wereldoorlog werden de tot dan dikwijls revolutionaire vakbonden opgenomen in het systeem. Afspraak: ‘laat de systeemkritiek achterwege en in ruil nemen we jullie op in de structuren’. Een afspraak die geen windeieren legde. De sociale verstandhouding bevorderde in grote mate de naoorlogse economische en sociale opbouw.

Maar wie te zwaar in het vet zit, krijgt schrik voor beweging. Onze syndicaten kennen een lange traditie van koudwatervrees voor alles wat naar staatshervorming zweemt. Ze mijden daarbij geen argumenten die, nauwkeurig bekeken, ronduit laakbaar zijn. ACV-voorzitter Luc Cortebeeck gaat in zijn pas verschenen boek De solidaire samenleving tekeer tegen 'de politici en werkgeversorganisaties die de staatshervorming als excuus voor sociale afbraak gebruiken'. Rudy De Leeuw, ABVV-kopman, orakelt: 'Achter de vlag van de staatshervorming schuilt een neoliberale agenda.' (De Morgen, 11 januari 2008)

Ho maar jongens, lezen we hier goed tussen de regels? Als Vlaanderen sociale bevoegdheden krijgt, leidt dat gegarandeerd tot sociale afbraak? Als we ons niet vergissen, komt de regelgeving na een splitsing tot stand in het Vlaams parlement. Als we goed zijn ingelicht, stelt de Vlaamse kiezer dat parlement samen. Hij beslist welke weg het uitgaat. Blijkbaar bestaat Vlaanderen in de visie van de vakbonden in meerderheid uit egoïsten en asocialen.

Hoe heet het collectief beschuldigen van volksgroepen? De opvatting die schuilgaat achter het vakbondsverzet tegen sociale bevoegdheden voor Vlaanderen zweemt wel heel sterk naar racisme. Vreemd dat vakbondsbonzen zo'n discours ongestraft mogen debiteren. Alsof dit land geen antiracismewet kent.

De stelling dat Hollanders gierig zijn, vinden we grappig maar ongevaarlijk. De bewering dat Marokkanen dieven zijn, vinden we ongehoord en laakbaar. Het vakbondsverhaal dat Vlamingen asociaal zijn, moeten we respecteren als een eerbare mening?

Niet alleen Marokkanen en Vlamingen worden als groep veroordeeld door respectievelijk klassieke en syndicale racisten. De Walen krijgen ook hun deel. 'Inderdaad, die voortdurende flamingante beweringen dat de Walen lui zijn, dat moet ophouden', volgt dan de Pavloviaanse reactie. Men moet echt wel te biechten gaan bij de meest obscure randgroepjes om dergelijke onzin terug te vinden, maar goed, wie een hond wil slaan, vindt altijd wel een stok.

Neen, onze Waalse vrienden worden niet door Vlaamsgezinden geschoffeerd maar wel door de pleitbezorgers voor België (dus ook door de vakbonden). Het pro-België verhaal stoelt op het uitgangspunt dat Wallonië niet in staat is zichzelf te besturen. Ik word in elk geval liever lui genoemd dan onbekwaam. Dat eerste heeft nog iets sympathieks. Schuilt wat savoir vivre in, onthaasting, levensgenot. Het paternalistische 'Vlaming, zorg voor uw Waalse broertje, want hij kan het gewoon niet', is minstens beledigend, als het al niet racistisch moet heten.

Over een wat gemakzuchtige leerling wordt graag gezegd dat 'hij het wel zou kunnen, als hij zou willen'. Volgens de vakbonden zouden de 'Walen het wel willen, als ze zouden kunnen'. Vandaar het beeld van de Waalse verlatingsangst, een term die op een ontwikkelingsstoornis wijst. De veelbesproken Belgische transfers blijken een volledig volk op te zadelen met een psychisch probleem. In de Belgische newspeak heeft dat solidariteit.

Zijn de vakbonden echt racistisch? Of had de politicus gelijk die vond 'dat het ACV tegen een verdere staatshervorming en splitsing van de sociale zekerheid is omdat het ACV meer verdient als organisatie aan federale instellingen en systemen'? Het ging over Yves Leterme, in Het Nieuwsblad van 22 oktober 2006. Toen was hij weliswaar nog Vlaams minister-president.

 

De commentaren zijn gesloten.