16-09-12

Laat de arme broeders zich bevrijden

Doorbraak – Vrijspraak – 3 februari 2008

Niet alleen in ons land blijkt het gebrek aan zelfbestuur ook voor de armere regio eerder een groot nadeel dan een vorm van solidariteit.


Een staats(her)vorming is nodig. Dat weten wij al lang, maar we lazen het ook in een opiniebijdrage in De Morgen op 8 januari. In dat milieu is niet iedereen daar evenzeer van overtuigd. De gelegenheidsauteur merkt op dat voor de verkiezingen iets ongewoons was gebeurd. De oppositiepartij beloofde een doorgedreven federalisme. De zittende meerderheid was oorspronkelijk tegen, maar nam die belofte later dan toch over in het eigen programma.

‘Armere regio’s staan meestal wantrouwig tegenover federalistische projecten, uit vrees dat ze aan hun lot zullen worden overgelaten. (...) In een eengemaakte natie hebben de rijkere regio’s meestal het gevoel dat de armere streken hen afremmen in hun ontwikkeling, of hen zelfs verzwakken.’ Daarmee verwoordt de auteur de gekende uitgangspunten.

Maar hij aanvaardt die niet zomaar. ‘Toch is er in A. [zie later] niet één land te vinden waar een rijkere regio een armere echt uit het dal heeft getrokken. (...) Het getuigt niet van politieke correctheid om dit te zeggen, maar de armere regio’s trekken de rijkere daadwerkelijk mee omlaag. (...) Evenzeer is het zo dat de rijke regio’s de arme regio’s arm houden. De ondernemingszin in de armere regio’s moet het meestal afleggen tegen de verwachting dat de overheid ineens met zakken vol geld zal komen aandraven en alle problemen in één klap zal oplossen.’ Hij komt tot zijn besluit: ‘Als we het lot van de achtergestelde regio’s willen verbeteren, kunnen we de afhankelijkheid van de centrale regering met haar uniforme beleid dus maar beter terugschroeven. (...) In ons deel van de wereld zijn het de armere gebieden die behoefte hebben aan federalisme of aan een doorgedreven decentralisatie. Zo kunnen ze zelf ontdekken wat ze in hun mars hebben. Laten we onze arme broeders nu dus maar bevrijden.’

De auteur heet Charles Onyango-Obbo, Oegandees en journalist voor The Daily Nation, de grootste krant in Kenia. De “A” van [zie later ] mogen we nu dus invullen met “Afrika”. Want daar gaat het over.

Een ver-van-ons-bedverhaal? Allerminst. Uiteraard is zijn wijsheid ook van toepassing op onze landen. Het beschreven mechanisme van de regio’s die alle heil verwachten van Sinterklaas lijkt als twee druppels water op de Belgische toestand. Zelfbestuur vormt de kern van echte ontvoogding. Dat begrijpt men dus ook in Afrika.

Maar blijkbaar nog altijd niet in Wallonië. Dáár ligt de kern van het probleem in dit land, en niet in het ontbreken van unitaire kieskringen. Bijna 180 jaar België ontnam Wallonië elke vorm van zelfvertrouwen. Wat overblijft is een verdwaalde regio die alle heil blijft zoeken in ondersteuning van de rijkere buur. Er vast van overtuigd zelf niet in staat te zijn het eigen huishouden te beredderen.

Op dat minderwaardigheidscomplex speelt het neobelgicisme graag in. Zonodig met de misleidende slogan ‘red de solidariteit’. Het eigenlijke motto van de redders van België luidt: ‘hou ze arm, want dan blijven ze België in stand houden’. Niet echt een model voor Afrika.

De commentaren zijn gesloten.