14-09-12

Ik ben het beu

Doorbraak - Vrijspraak - 6 april 2009

Het communautaire gehakketak beu? Er is één remedie om er definitief komaf mee te maken.


België zal wel het enige land ter wereld zijn waar de aanhangers van het voortbestaan van het ding zich met de regelmaat van een klok laten betrappen op fundamentele kritiek op die staat. Minister van Buitenlandse Zaken en dus vooraanstaand lid van het establishment Karel De Gucht heeft het over ‘structurele onbestuurbaarheid’, die alleen maar erger wordt. Socioloog en België-liefhebber Luc Huyse schrijft ongegeneerd dat de meerderheidsregel onwerkbaar is in dit land.

Paul Goossens staat ook bekend als geëngageerd verdediger van Belgenland (of misschien nog meer als geëngageerd tegenstander van meer Vlaamse autonomie). Toch lezen we uit zijn pen in De Morgen van 14 maart: ‘Een apart geval is en blijft België. Het bankendebacle maakte pijnlijk duidelijk dat het deze staat aan de elementaire cohesie en samenhang ontbreekt om nog te functioneren. Voor zover nodig vond het parlement het nodig om één en ander met de vaudeville rond de Fortisonderzoekscommissie nog eens helder in beeld te brengen. Dit land kan niets meer oplossen. Het asieldossier niet, B-H-V niet, maar evenmin het onderzoek of een basisregel van het democratisch bestuur, de scheiding der machten, werd geschoffeerd. België krijgt stilaan uitzicht op een vermelding in de bedenkelijke ranking van de ‘failed states’. Alles draait hier vierkant.’

Ja, wat moet je daar als Vlaamsgezinde nog aan toevoegen? Met zo’n tegenstanders heb je geen medestanders meer nodig.

Maar intussen draait het hier dus echt wel vierkant. Goossens had er de werking van justitie kunnen aan toevoegen. Een kerntaak van een land bestaat er in dat er recht wordt gesproken en dat straffen worden uitgevoerd. Zelfs dat lukt in deze ‘failed state’ niet langer, zoals we wekelijks in onze kranten mogen lezen.

Verdedigers van België willen wel eens argumenteren dat de communautaire tegenstellingen luxeproblemen vormen en dat de politici zich beter zouden bezighouden met de dingen die de mensen écht wakker houden: pensioenen, werk, overheidsschulden, goed werkende instellingen ...

Wel, ik word er wat ongemakkelijk bij, maar weer ben ik het met de België-liefhebbers eens. En suggereer graag een oplossing, die wel wat afwijkt van hun remedie. Zij kiezen voor de struisvogelaanpak. Laten we met z’n allen de kop in het zand steken en doen alsof er geen communautaire tegenstellingen bestaan. We kennen het resultaat: de spanningen lopen steeds verder op en de onbestuurbaarheid neemt toe.

Vandaar ons licht afwijkend voorstel. Omdat we het beu zijn altijd weer tijd en energie te verliezen aan B-H-V, staatshervormingen, oneindige discussies in de regering die er steevast op eindigen dat men het eens is het oneens te zijn en de zaken niet aan te pakken (zie het asieldossier bijvoorbeeld) zou toch eens serieus moeten overwogen worden om België stop te zetten. Want met het opdoeken van België verdwijnen meteen ook die communautaire luxeproblemen. En krijgen we eindelijk tijd om de dingen aan te pakken die de mensen echt interesseren.

Wie de communautaire zever beu is, kan niet anders dan voorstander zijn van het einde van België. Wie er van houdt dat alles vierkant draait, mag met de tricolore blijven zwaaien. Wie met de tricolore zwaait, houdt er van dat alles vierkant draait. Maar ik ben het beu.

De commentaren zijn gesloten.