11-09-12

Nieuwjaarswens voor Wallonië

Doorbraak – rubriek Vrijspraak - januari 2008

Mocht Wallonië over wat meer zelfvertrouwen beschikken, dan kleefde het niet zo vast aan België.


Wie over een ijzersterk geheugen beschikt, herinnert zich wellicht vaag dat we op 10 juni naar de stembus zijn getrokken. Historici kunnen uitleggen dat die twee uitslagen gaf. In Vlaanderen wonnen de partijen die meer bevoegdheden naar de deelstaten willen overhevelen. Franstalig België koos daar nadrukkelijk tegen.

Al op 11 juni was het duidelijk: als de partijen een beetje vasthouden aan hun verkiezingsbeloften, dan kan er geen Belgische regering meer worden gevormd. De voorbije 176 dagen (wanneer we dit schrijven) hebben dat alleen maar bevestigd en dus staan we nog steeds nergens.

De voornaamste les: Franstalig België is als de dood voor nieuwe eigen bevoegdheden. Reynders’ truuk om de impasse te doorbreken, was doorzichtig. De overwinning van zijn MR op de PS zou al een staatshervorming op zich zijn. Alsof de PS definitief zou zijn uitgeschakeld en alsof de Vlaamse zelfbestuurgedachte wortelt in antisocialisme. Hij vroeg er begrip voor geen bevoegdheden te willen overhevelen naar een niveau waar zijn politieke tegenstander nog altijd de plak zwaait. Als die redenering klopt, zou men verwachten dat de PS gedreven voorstander zou zijn van een grote staatshervorming. Maar blijkbaar heeft zelfs Di Rupo geen vertrouwen in de daadkracht van de Waalse regering, die nochtans door zijn partij wordt geleid.

We leerden dat er voor de Franstaligen één groot angstscenario bestaat: zelf de eigen regio moeten besturen zonder Vlaamse ondersteuning. Franstalig België heeft geen afkeer van Vlaanderen, het gaat er van uit niet zonder te kunnen. (Intussen vinden Franstaligen het wel een mensenrecht aan de grenzen te mogen knabbelen.)

Hoe kan een regio zo wegzinken in een minderwaardigheidscomplex? Wie graag pleit voor de Belgische “solidariteit”, wekt de indruk dat de sterke regio medicijnen beschikbaar stelt aan de zwakkere. In feite vormen de transfers geen medicijnen, maar pijnstillers. Het is geweten dat langdurig gebruik van pijnstillers tot verslaving en lethargie leidt. De Belgische constructie heeft Wallonië blijkbaar elke vorm van zelfvertrouwen ontnomen.

Dat gebrek aan geloof in eigen mogelijkheden maakt dat Wallonië zich vastklampt aan de meest voor de hand liggende bondgenoot: francofoon België. Waarom maakt Wallonië van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zo’n zaak? Waarom laat Wallonië zich leiden door politici als Milquet en Maingain, die de Belgische realiteit uitsluitend vanuit Bruxelles en de rand bekijken? En waar is ‘der oudern fierheid’ gebleven bij de PS? Wie merkt nog iets van de regionalistische stroming in die partij, ooit leidende kracht en nu vakkundig naar de marge verdreven door de erg belgicistische Di Rupo?

Pas wanneer Wallonië zich bevrijdt van de Belgische francofonie, kan het zich bevrijden uit het Belgische carcan dat instaat voor nieuwe shots pijnstillers en bovendien alle kenmerken vertoont van de dealer?

Een beetje Waal kan zich toch alleen maar ergeren aan de voortdurende belgicistische verwijten van fundamentele onbekwaamheid?

Ik wens Wallonië voor 2008 een stevige scheut zelfvertrouwen.

 

De commentaren zijn gesloten.