04-09-12

De eenzame flamingant

De Standaard - 18 september 2009

<citaat gekozen door de redactie> Is 'De Standaard' dan het laatste bastion waar België mag worden verdedigd, terwijl de ondergravers van het land de rest van de media domineren?


Wie leidt een eenzamer bestaan dan Robinson Crusoe? Antwoord: een Vlaamsgezinde stukjesschrijver. Robinson had tenminste nog zijn knecht Vrijdag. Goed, dat is wellicht de consequentie als je niet de kant van het establishment kiest. Je went eraan. Een beetje toch. Tot je op maandag bij Mia Doornaert (DS 14 september) leest: 'Zorgwekkend is hoe dat discours - over het verzet tegen België - in Vlaanderen er bijna kritiekloos ingaat.' Merk het woord 'kritiekloos' op. En verder: 'Wie kan of durft er nog iets goeds over België zeggen?' Slik.

Ze is niet alleen. Tony Mary (DS 5 september) vertelde eerder in een ruim bemeten zaterdaginterview dat je in de Vlaamse media niet meer terecht kunt met een boodschap over de meerwaarde van België. Hij was zo verstandig politiek asiel aan te vragen in Frankrijk vooraleer hij zou verbannen worden naar de Goelag Archipel. Christophe Deborsu (DS 8 september) stelt de daaropvolgende dinsdag vast: 'Vlamingen kunnen niets positiefs meer over België verklaren zonder (interne) problemen te krijgen.' Met 'problemen' wordt bedoeld dat ze het risico lopen van antwoord gediend te worden. Stijn en Steven Kolacny de donderdag daarvoor (DS 3 september): 'Mogen we nog blij zijn met ons land?' Vreemd dat zoveel België-aanhangers de kans krijgen om te zeggen dat ze moeten zwijgen.

Hoe vaak hebben we in september geen pro-Belgische standpunten kunnen lezen? Clouseau was niet weg te slaan uit de kolommen. Of beter, Bourgeois was er niet uit weg te slaan. Of nog beter, in trosjes verschenen de stukjes waarin gepoogd werd Bourgeois weg te slaan. Even het feit in herinnering brengen: Clouseau maakte een politiek liedje pro-België en de politicus Bourgeois eigende zich het recht toe daar een mening over te ventileren. Hij heeft het geweten. De criticasters op Bourgeois struikelden over elkaars pennen. Geert Buelens (DS 5 september) schrijft 'dat je niet meer voor je mening mag uitkomen zonder het risico te lopen uitgescholden te worden.' Hij wekt de indruk de reacties op Clouseau te bedoelen. In De Morgen noemt Camps Bourgeois onder meer een 'gedroogd skelet'; Gal tekent hem in Knack als Witsel en Koen Wauters van Clouseau als Wasilevksy. Gelukkig bestaat er nog nuance.

En wat brachten de voorbije twee weken nog? Sinardet heeft het over het 'waanidee' dat we België en Vlaanderen als tegengestelden moeten zien. Doornaert beweert dat Vlaams-nationalisten 'alles doen om België af te zwakken en dan klagen dat het niet werkt.' B-Plusvoorzitter Tony Mary wordt ruim geïnterviewd om de Belgische meerwaarde uit de doeken te doen. Verder in de aanbieding: Marc Reynebeau, Paul Goossens. Stuk voor stuk adepten van het kritiekloze anti-België-discours? Is De Standaard dan het laatste bastion waar België mag worden verdedigd, terwijl de ondergravers van 's lands eenheid de rest van de geschreven en andere media domineren? We wachten in spanning tot Doornaert haar stelling cijfermatig onderbouwt.

Dat het Belgische discours meer en meer emotioneel ingekleurd wordt (Clouseau: 'Het zou toch heel triest zijn als wij niet meer konden meegenieten van het olympisch goud van Justine Henin.'), stellen we al langer vast. Maar het verhaaltje dat verdedigers van België in de pers de mond wordt gesnoerd, zondigt toch wel echt een beetje te zwaar tegen de feiten om ernstig genomen te worden. Zo bang voor een weerwoord?

De België-aanhangers zijn in elk geval een stuk minder eenzaam dan Robinson Crusoe. Zij hebben maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag als kompanen.

De commentaren zijn gesloten.