02-09-12

Van Talibelges en Vlaamse Conscience-baarden

De Morgen – 14 januari 2011

<inleiding door de redactie> Benoît Poelvoorde roept alle mannen op zich niet meer te scheren tot we een regering hebben. Peter De Roover ziet zich voor een dilemma geplaatst.


De jongste dagen steken bijzondere vormen van burgerprotest de kop op. Zelf opgevoed in een sfeer van actief burgerschap, neig ik om me mee in de strijd te gooien. Misschien toch eerst even bekijken wat de inhoud is van die initiatieven. De rode draad lijkt duidelijk: 'We willen een regering.' Wie wil er geen? Maar regeringen zijn nodig om 'iets' de doen. Wat willen die actievoerders dat die regering gaat doen? Vreemd, daar schijnt het niet meteen over te gaan. Gelijk wat er op papier staat, als er maar een regering komt. Je verwacht zo'n oproep van de Bond van 80-plussers.

Zouden er in de wereld ooit inhoudslozer campagnes gevoerd zijn? Wat is de volgende stap? Roepen om een sterke man? De keuze van Waalse mediaconsumenten voor de koning als man van het jaar lijkt al aardig in die richting te gaan.

Benoît Poelvoorde plaatst mij persoonlijk voor een dilemma met de oproep ons niet meer te scheren. Hij schaamt zich voor de politieke impasse. We zouden dus kunnen gewagen van een schaamhaar-actie. Wie de oproep van Poelvoorde bekijkt, ontdekt bij hem tenminste wél inhoud. Wie zich niet scheert, toont zich solidair 'pour une Belgique unie'.

Daarmee staan we voor een cultuurshift van de eerste orde. Welk beeld past beter bij het hardnekkige cliché van de Vlaamse Beweger dan de lange, romantische Conscience-baard? Hanteert de Vlaamse Beweging niet de Baert-doctrine?

Maar in dit land is niets zeker. Binnenkort worden onze straten overspoeld door Talibelges (alleen mannen uiteraard), die textielloos geüniformeerd marcherend hun gehechtheid aan het ene en ware vaderland demonstreren. Het project om de Vlaamse schuit naar de open zee te sturen, moet worden getorpedeerd. En zoals we weten: 'Al die willen te kapren varen, moeten mannen met baarden zijn.'

Wat moet ik nu doen? Ik wil een regering die werk maakt van de wens van de grote meerderheid van de Vlaamse kiezers om het land fundamenteel te hertekenen. Maar ik ga bebaard door het leven en dreig door Poelvoordes oproep gedegradeerd te worden tot sandwichbord voor een heilloos status-quo-project.

De precaire situatie waarin Poelvoorde mij duwt, doet niets af van de logica van zijn actie. Komt er een regering die geen serieuze staatshervorming doorvoert, dan worden we allemaal geschoren.

De commentaren zijn gesloten.