29-08-12

De dader is gevonden

De Standaard – 27 september 2007

<inleiding door de redactie> Peter De Roover vindt het steeds weer opduikende voorstel om federale en regionale verkiezingen te laten samenvallen een staaltje van gewiekste politieke manipulatie. 'België kan alleen gered worden door de democratie in te perken.'


Na een zoektocht van ruim honderd dagen komt er schot in 'de zaak-Wetstraat'. De dader in deze politieke thriller lijkt gevonden. Het is... de kiezer.

Die verdeelde op 10 juni de kaarten zo dat de politici in de problemen zijn gekomen. Bovendien wordt gevreesd voor recidivisme. De politici zijn als de dood om terug te komen op hun verkiezingsbeloften, omdat de kiezer in 2009 alweer de kans krijgt een oordeel over hun doen en laten te vellen. Te snel om op geheugenverlies te rekenen. Gezien het onverantwoordelijke gedrag van de kiezer op 10 juni en de vrees dat die de partijen snel zal beoordelen op hun verkiezingsbeloften, wil men hem nu het wapen van de stembus deels ontnemen door de aparte deelstaatverkiezingen af te schaffen. Enig populisme kan dit idee zeker niet ontzegd worden. Er zijn cafétogen waar men op applaus kan rekenen met de mededeling dat de kiezer één zondag minder naar de stembus wordt uitgenodigd.

Gemakkelijkheidshalve wordt aan een indrukwekkende reeks bedenkingen voorbijgegaan.

In 1992 beslisten de klassieke partijen in het Sint-Michielsakkoord dat de verkiezingen apart zouden worden georganiseerd. Amper 15 jaar later noemen diezelfde partijen dit een vergissing die de stabiliteit van de instellingen schaadt. Tja, de essentie van democratie en verkiezingen bestaat er nu juist in dat kiezers andere meerderheden kunnen vormen en partijen kunnen sanctioneren. Verzekerde politieke stabiliteit is een kenmerk van dictaturen. Het idee dat het goed zou zijn de kiezer minder te raadplegen, moet elke democraat met verstomming slaan. Het geeft niet echt blijk van veel vertrouwen in de kiezer en dus in de democratie.

Het idee van de samenvallende verkiezingen kan maar worden doorgevoerd als we van alle wetgevende organen legislatuurparlementen maken, wat betekent dat ze tussendoor in geen enkel geval voortijdig kunnen ontbonden worden. Hoe groot een eventuele regeringscrisis ook, parlement en regering moeten doormodderen tot de vastgestelde verkiezingsdatum. Het idee dat een parlement nooit voortijdig kan ontbonden worden is onuitgegeven. Elk democratisch land voorziet de mogelijkheid de kiezer in crisismomenten te raadplegen.

Het moet toch tot denken aanzetten dat dergelijk systeem in geen enkel vergelijkbaar land bestaat. Alle federale staten organiseren federale en deelstaatverkiezingen apart. Blijkbaar vrezen 'normale' landen niet ten onder te gaan aan een 'overdosis' democratie. Wij worden overigens, in vergelijking met andere landen, absoluut niet veel naar de stembus geroepen. Zo organiseert Frankrijk tussendoor nog eens twee rondes voor de presidentsverkiezingen. Daar wordt trouwens massaal aan deelgenomen.

Misschien ook een detail, maar het kartel CD&V/N-VA wees in zijn verkiezingsprogramma het idee van samenvallende verkiezingen uitdrukkelijk af. Door het nu op tafel te werpen, dreigt CD&V manifest kiezersbedrog te plegen. Meteen wordt een klem rond de nek gelegd van kartelpartner N-VA, want die kan dergelijk voorstel natuurlijk niet in goed fatsoen aanvaarden zonder de kern van het eigen politiek project overboord te gooien.

De boodschap van het idee van samenvallende verkiezingen is nogal ontnuchterend. België kan alleen gered worden door de democratie in te perken.

Peter De Roover is publicist en 'Vlaams Beweger'. 

De commentaren zijn gesloten.