28-08-12

Vlaamse regering tegen samen-leven

Gazet van Antwerpen – 20 april 2001

<inleiding door Peter De Roover op 27 augustus 2012> Dit artikel reageert op een aangekondigde maatregel die er nooit kwam. Los daarvan snij ik hier de kwestie aan van de prioriteiten die een maatschappij moet stellen, zeker in het onderwijs.


Die ochtend op de radio:’middelbare scholen mogen vanaf volgend jaar zelf kiezen of hun vrije halve dag op woensdagnamiddag valt’. Zo besliste in haar wijsheid de Vlaamse regering.

Het nieuws heeft zeker niet alleen mijn ochtendhumeur vergald. Het knagende gevoel ging de hele dag niet meer weg. Wat doe ik in een onderwijs dat zo lichtzinnig wordt geleid? Onderwijzen gaat in eerste instantie over het dagelijkse feest om jonge mensen mee te mogen vormen, over de unieke kans hun schooluren mee inhoud te geven. Maar vele maatregelen vergallen dat feest steeds meer.

Het 'woensdagbesluit' gaf me voor het eerst in mijn leven het gevoel dat dé ultieme onderwijsdruppel niet meer ver af kan zijn. Ik bekijk het als leraar, als ouder en als bekommerd lid van een levende gemeenschap (de Vlaamse), maar kom er niet uit. Wie keurt zoiets goed?

Er wordt één voordeel genoemd. Scholen kunnen computers en andere dure uitrusting een halve dag langer laten renderen. Omdat Vlaanderen wel wil dat de scholen aansluiten op de ICT-tendens, maar er niet de middelen voor vrijmaakt, schakelen we in de scholen over op een soort ploegensysteem. Rendement primeert weer op maatschappelijk welzijn.

Nadelen

Ik legde het voorstel voor aan mijn leerlingen in het vijfde en zesde jaar handelstechnisch middelbaar. Onvoorbereid én vrijwel unaniem zetten ze de manifeste nadelen van deze maatregel meteen op een rijtje, wat hen gunstig onderscheidt van de Vlaamse ministers.

'Hoe moet dat dan met het voetbal?' De knaap had meteen door dat zijn ploegmaten op andere momenten 'hun' halve dag zouden hebben. 'Dan kan ik niet meer naar de stad met mijn vriendinnen uit de buurt?', luidde de bekommernis van een wat ouder meisje. Een klasgenote: 'Wij zijn met z'n drieën thuis. Krijgen wij dan elk een andere halve vrije dag?' Jawel, meid, dat zou kunnen. 'Wanneer moet mijn moeder dan haar halve dag recuperatie nemen?', vraagt een klasgenoot. Zijn moeder plant haar werk zo, dat ze woensdagmiddag bij haar kinderen kan zijn. Ze zal moeten kiezen voor één uit haar kroost.

'Als onze halve dag op vrijdagnamiddag valt, dan zie ik dat wel zitten', oppert iemand. Maar ze bedenkt zich snel, wanneer een klasgenoot meent: 'Kom nu. Vier volle lesdagen na elkaar. Ik vind dat die woensdagnamiddag perfect valt.' De overgrote meerderheid was het met die pedagogische wijsheid eens. 'Als ze nu eens met een nachtploeg begonnen, dan kunnen ze de helft van de klaslokalen sluiten', meent een pientere, maar schalkse knaap. Die moet in de politiek.

Belediging

De maatregel vernietigt een belangrijk stuk sociale gemeenschapsrealiteit van jongeren, schept voor duizenden in Vlaanderen bijkomende praktische problemen (mensen worden heel concreet 'gekoeioneerd'), verkleint het spijbelprobleem zeker niet en maakt voor velen een familiaal moment van samen-zijn kapot. Een week eerder lanceerde de Vlaamse minister-president een project met hoog verheven idealen van gemeenschapszin en familiale warmte...?! Maar de computers draaien nu wel rendabeler.

Uiteraard zal het niet (meteen) zo'n vaart lopen. Maar waarom wordt die mogelijkheid opengegooid? Mijn verontwaardigde leerlingen stelden voor te gaan staken... op woensdagmiddag. Ze wisten toen nog niet dat ze bijkomend ook nog even werden beledigd. De radio vertelde dat de humaniorascholen het wellicht bij woensdag houden, want hun leerlingen volgen muziekschool. Pak aan, leerlingen uit het handels- of technisch onderwijs, op woensdagmiddag doen jullie toch maar wat blabla en boem-boem. Dat kan 's avonds ook.

Het ochtendjournaal verknoeide mijn humeur. De reacties van mijn leerlingen maakten veel goed. Blinde politici. Scherp kijkende leerlingen. Misschien is er hoop voor de toekomst, maar intussen wordt nu wel een belangrijk stuk samen-leven kapot gemaakt. Wellicht negeren onze onervaren landsbestuurders het rode licht dat mijn leerlingen aanklikken. Dan kan de botsing niet lang meer uitblijven. Het maatschappelijke onheil dat er uit voortvloeit, zal het gevolg zijn van zwaar politiek-menselijk falen.

De auteur, Peter De Roover, is leraar

De commentaren zijn gesloten.